ปล่อยวาง มิใช่ปล่อยทิ้ง




 ชายคนหนึ่งซึ่งมีฐานะค่อนข้างดีในหมู่บ้าน    ได้ขับรถเทียมด้วยม้าแก่ๆ ตัวหนึ่งไปตามถนนริมทุ่งนา     เขาได้พบเพื่อนบ้านคนหนึ่งเดินสวนทางมา   พร้อมกับแบกถุงสัมภาระอันหนักอึ้งบนบ่า   
  ชายเจ้าของรถเกิดความสงสารอยากจะช่วยเขา จึงหยุดรถแล้วก็เชิญเขาขึ้นรถกลับบ้านด้วยกัน  ชายคนนั้นรับคำเชื้อเชิญด้วยดี   เมื่อเขาขึ้นนั่งบนกระบะด้านหลังแล้ว   รถก็เริ่มออกแล่นไปสู่หมู่บ้าน
เวลาผ่านไปครู่หนึ่ง  ชายเจ้าของรถได้หันกลับไปดูความเรียบร้อยด้านหลังรถ    และสิ่งที่เขาไม่คาดฝันว่าจะได้เห็นในชีวิตก็เกิดขึ้น   นั่นคือชายคนนั้นแม้จะนั่งบนรถแล้ว   ก็ยังแบกกระสอบสัมภาระอันหนักอึ้งอยู่เช่นเดิม
“นี่คุณ!  ของบนบ่านั่นแบกไว้ทำไม  วางมันลงที่พื้นรถเสียซิจะได้นั่งสบายๆ”   เขาร้องบอกด้วยความหวังดี
“ไม่ล่ะคุณ !  ขนาดเรา ๒ คนนั่ง   ม้าแก่ของคุณก็แทบแย่แล้ว    ถ้าวางกระสอบลงไปอีกมันคงจะต้องตายแน่ๆ   ผมสงสารมัน”   ชายคนนั้นตอบ
ชายเจ้าของรถก็ทำหน้าแบบไม่เคยสงสัยอะไรมาก่อนในชีวิต   พร้อมกับขับรถเข้าหมู่บ้าน   ด้วยความพิศวงในคำตอบของชายเพื่อนบ้าน